Droga przyjaźni w Karkonoszach

---

Wychodzimy rano ze Szklarskiej Poręby. Podejście na Szrenicę jest długie i dość nużące (do pokonania mamy różnicę wzniesień ok. 640m.), zwłaszcza, gdy ma się plecak z ekwipunkiem na dwa dni. Dlatego można ułatwić sobie zadanie, korzystając z wyciągu. Warto też zjeść śniadanie w schronisku na Szrenicy lub niedaleko – na Hali Szrenickiej. Kolejne polskie schronisko („Odrodzenie”) znajduje się dopiero na Przełęczy Karkonoskiej.

Najpopularniejszą i najbardziej widokową trasą jest tzw. Droga Przyjaźni, czyli czerwony szlak wiodący po obu stronach granicy polsko-czeskiej. Idąc nim na wschód mijamy szereg skał o ciekawych kształtach i niemniej ciekawych nazwach (np. Trzy Świnki lub Twarożnik). Prawie bez wysiłku „zdobywamy” też najwyższe wzniesienia Karkonoszy: Łabski Szczyt, Wielki Szyszak i Śmielec. Można też nieco zboczyć z drogi i przespacerować się żółtym szlakiem do leżących po czeskiej stronie źródeł Łaby. Alternatywą może być tzw. Mokra Droga – zielony szlak biegnący po północnej stronie grzbietu – ominiemy wtedy wymienione wcześniej szczyty, ale za to przejdziemy przez bardzo ciekawe pod względem przyrodniczym i geologicznym Śnieżne Kotły.

Na nocleg najlepiej wybrać „Odrodzenie” lub któreś ze schronisk po czeskiej stronie granicy (jak choćby „Spindlerova Bouda”). Następnego dnia rano znów wybieramy czerwony szlak – zagwarantuje nam malownicze panoramy – widok na Wielki Staw oraz na położone nad Małym Stawem najpiękniejsze karkonoskie schronisko – „Samotnię”. Jeśli jest wystarczająco wcześnie, można odbić kawałek niebieskim szlakiem i wypić tam herbatę lub zjeść coś gorącego. Stamtąd już niedaleko do Równi pod Śnieżką (która jest dużym węzłem szlaków) i na samą Śnieżkę. Podejście na szczyt jest jedynym bardziej męczącym fragmentem tej dostępnej dla każdego trasy.